O razvoju Lazarevca prenosimo odlomak iz knjige „Šumadijska Kolubara istorija i poreklo stanovništva“ autora dr Gojka Desnice – izdanje iz 1988. godine
Zvanično, ovo ime je označeno 1889. godine. Može se pretpostaviti da je današnji Lazarevac dobio naziv po najstarijoj kafani u ovom kraju koja se zvala „KNEZ LAZAR”. A manje je verovati da je ime uzelo po Lazarevoj suboti. Tako je naselje preduzelo ulogu varošice.
Uskoro u Lazarevcu se osniva drumsko naselje, koje daje izgled današnjeg Lazarevca, a u njegovoj izgradnji najviše su uloge odigrali Toma Paunović iz Šopića, Petar Stefanović iz Krive Reke u Kačeru, Velimir Marković, Djeda, iz Veliševaca u Tamnavi, Negovan Nedeljković iz Šopića, Krsta i Petar braća Đorđevići iz Bosne, Ljuba Pantelić iz Mušića kod Valjeva, Radojica Filipović iz Petke, Gliša Nikolić, ćurčija, iz Alibunara u Banatu, Đorđe Jovanović i Zlatko Cvetković Leskovčanin, oba kolari, Milovan Topalović iz Šopića i Mića Branković iz Kuka (Drena).
Od 1885. godine u Lazarevcu se nalazio sreski sud. Uskoro se osnovala i osnovna škola i druga nadleštva državne administracije, a 1906. godine Lazarevac je dobio apoteku, a prvi lekar je bio doktor Simo Govedarica. Uskoro je počela da radi i pošta. A već 1910. godine, Lazarevac dobija železničku stanicu na pruzi Lajkovac – Aranđelovac. Za vreme srpsko-austro-ugarskog rata 1914. i 1915. varošica je znatno porušena. A posle prvog svetskog rata varoš je ponovo oživela kao administrativni, trgovački i zanatski centar. Veliki događaj za Lazarevac bila je 1928. godina, pošto je varošica dobila električno osvetljenje, a 1940. i vodovod. Iste godine završeno je zidanje crkve u kojoj je smeštena kosturnica izginulih srpskih ratnika 1914. i 1915. godine.
Od tada pa nadalje sve je to uticalo na uzdizanje varošice Lazarevac koji je brzo razvio zanate i trgovinu i stalno je rastao u administrativnom, političkom pogledu kao centar lazarevačkih sela. Tu se ubrzo formiraju esnafi koji su se nazivali „udruženje za međusobno pomaganje zanatlija”. U esnafu su se polagali kalfenski i majstorski ispiti, ulaganje manje sume novaca za pomoć siromašnim zanatlijama u slučaju bolesti i smrti. Uslovi rada najmanjih zanatlija, a naročito kalfi i šegrti bili su krajnje teški.
Lazarevačka opština se prostire na 384 km², ili 38.531 hektar od čega je 26.252 hektara poljoprivredno zemljište: oranice, bašte, voćnjaci, livade, šume, i pašnjaci. Lazarevački kraj je poznat po umerenoj klimi, a još više po tome što se u nedrima njegovih brdovitih zaravni kriju ogromne količine rude uglja. I pored velikog prirodnog bogatstva i pogodnog geološkog položaja dugo je bilo nerazvijeno, sve do 70. godina, ali je siromaštvo nepovratna prošlost ovdašnjih ljudi. Lazarevac, grad sa oko 15.000 stanovnika, i svojim selima menja svoj lik, dobijajući novi i savremeni duh.
U 34 naselja živi oko 50.000 stanovnika, od kojih se 38% bavi poljoprivredom, dok je uoči rata taj procenat iznosio skoro 100%.
Nacionalni dohodak po stanovniku 1979. dostigao je iznos od 65.000. Dohodak u društvenom sektoru je rastao po stopi 39%. Prosečne zarade u privredi su bile 7.124 dinara a u društvenim delatnostima niže samo za 8 dinara. Radne knjižice ima 14.000 ljudi. Stopa zaposlenih je zadnjih godina najviša u Srbiji. U društvenoj svojini je do 1980. godine izgrađeno oko 2600 stanova, a u privatnoj oko 18.000.
Opština je 1980. godine imala 4.000 članova SKJ, 14.000 članova Sindikata, 8.000 mladih od kojih je u SSOJ uključeno 6789, 1550 boraca i oko 30.000 članova Socijalističkog saveza. U okviru SSRNO deluje 87 društava i udruženja. Delegatsku osnovu skupština društveno-političkih i samoupravnih interesnih zajednica čine 3740 radnih ljudi i građana.
