U tradicionalnim sredinama rodbina, prijatelji i komšije koji su godinama unazad posećivali istu kuću često nisu dobijali formalni poziv, jer se njihov dolazak podrazumevao. S druge strane, u pojedinim krajevima domaćin ili najmlađi član domaćinstva obilazili su goste da ih lično pozovu, dok se negde kao simbolična pozivnica služila lepinja.
Etnolog i antropolog Vesna Marjanović ukazivala je na to da se na slavu kroz istoriju ipak i pozivalo, što svedoči o postojanju regionalnih razlika. Sa stanovišta Crkve, ne postoji strogo pravilo o tome da li gost mora doći bez poziva, s obzirom na to da je verska suština slave obeležavanje porodičnog svetitelja, dok način pozivanja spada u domet narodnih i porodičnih običaja.
U savremenim uslovima, mnogi domaćini unapred dogovaraju posete kako bi lakše rasporedili goste na obroke ili više dana slavlja, zbog čega se ističe da je uvek pristojno da gost koji prvi put dolazi najavi svoju posetu. Bez obzira na način pozivanja, naglašava se da su ključne vrednosti slave okupljanje porodice i prijatelja, kao i očuvanje tradicije, a podsetimo i da je krsna slava 2014. godine upisana na UNESCO-vu Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa čovečanstva.
