Saša Ivanković bio je jedan od onih mladića čija se imena ne izgovaraju samo uz vojničku dužnost, već i uz tišinu koju ostavlja prerani odlazak. Rođen 1979. godine, kao veoma mlad našao se na redovnom služenju vojnog roka u trenutku kada je zemlja prolazila kroz rat i NATO bombardovanje. Na Košarama je nestao 16. aprila 1999. godine. Imao je samo 20 godina. Njegovi posmrtni ostaci nikada nisu pronađeni.
Zato priča o Saši nije samo priča o jednom vojniku. To je priča o jednom sinu, o jednoj porodici koja je čekala odgovor koji nikada nije stigao do kraja, o jednom gradu koji je tek godinama kasnije počeo vidljivije da čuva uspomenu na svog junaka. U zvaničnim spisima Saša je godinama vođen kao nestalo lice, a njegovo ime je u Lazarevcu kasnije dobilo mural i ulicu, kao skroman znak da grad nije zaboravio mladića koji se sa Košara nije vratio.
Mural sa njegovim likom otkriven je u centru Lazarevca, kod Rudarske česme, u aprilu 2021. godine. Nekoliko meseci kasnije, u junu iste godine, Saša Ivanković dobio je i ulicu u Lazarevcu. To nisu velike stvari naspram jednog izgubljenog života, ali jesu važan znak da sećanje može da opstane i kada vreme prolazi, a generacije se smenjuju.
Košare se danas često pominju kroz brojke, vojne analize i istorijske osvrte. Ali iza svake godišnjice stoje konkretna lica i konkretne sudbine. Sašina sudbina upravo zato posebno boli Lazarevac. Jer iza njegovog imena ne stoji samo ratna epizoda, već mladost koja je prekinuta, porodica koja je ostala bez odgovora i grad koji je jednog svog dečaka upisao u trajno sećanje.
Ipak, utisak kvari to što je spomen-ploča posvećena Saši Ivankoviću ovih dana zatečena zarasla u travu, a prostor oko nje deluje zapušteno. To je prizor koji opominje da sećanje ne sme da se svede samo na simbolične gestove, već traži i stvarnu, trajnu brigu.
Ovog aprila, kada se obeležava još jedna godišnjica bitke na Košarama, važno je setiti se da su u toj borbi učestvovali i Lazarevčani. Važno je govoriti o njihovoj hrabrosti, ali još više o ceni koju su platili. A kada se pomene Saša Ivanković, dovoljno je reći ono najteže i najistinitije: otišao je kao mladić, a u Lazarevac se nikada nije vratio. Ostao je u sećanju svog grada, svoje porodice i svih koji veruju da žrtva ne sme biti zaboravljena.
